Official site of the Hoofddorp Pioniers Honkbal & Softbalvereniging
Memorial Day Tournament op Ramstein Airbase
“We gaan naar Ramstein toe, we gaan naar Ramstein toe en worden …….?
Dit jaar deden onze Aspiranten 1 van honk en softbal mee aan het jaarlijkse Memorial Day Tournament wat gespeeld werd op Ramstein Airbase.
En dat hebben ze geweten ook!
Na …tig mailjes over de voorbereiding moesten we vrijdag 24 maart om kwart voor zeven in de vroege ochtend verzamelen op ons eigen parkeerterrein.
Rond kwart over zeven vertrokken we voor de ruim 500 km lange rit richting Ramstein. Ieder voor zich of in klein konvooi. De 1 via Arnhem, de ander via Venlo of Maastricht. We hadden de afspraak gemaakt om eerst naar de Camping te gaan om daar gezamenlijk ons kampement op te slaan, alvorens ons te melden bij de Amerikaanse autoriteiten.
Alle spelers en een groot deel van de ouders gingen kamperen in 2 grote legertenten, aangevuld met moeder/vadertentjes op de Camping in Wolfstein. Een klein deel verbleef in appartementjes of hotelkamers. Geen Moeke dit jaar. Dag traditie! Maar ja Moeke wordt ook een dagje ouder dus die hebben we dit jaar maar ontzien. Onze coach zorgde voor het transport van de loodzware tenten. Een week eerder werden deze met vereende krachten geïnspecteerd op bruikbaarheid.
Alleen de geur werd niet goedgekeurd, man wat kan een tent meuren.
Om 13.00 uur kwamen de eerste aan op de camping, waarna de tentjes als paddestoelen uit de grond schoten. Het was wachten op de aanhanger met de legertenten. Aangezien onze coach Peter met zijn aanhanger een klapband te verduren kreeg, werden wij opgeroepen naar de basis te komen om in te checken. Daar aangekomen werden we na een half uurtje wachten in de brandende zon (31 graden), door onze sponsor Gary de poorten van het Luchtvaartmekka ingevoerd en naar het honkbalveld geleid. Mooi knollenveld was de algemene mening maar dat zeg je natuurlijk niet tegen de Yankees, “Nice, Nice!”.
Als je het naar je zin hebt gaat de tijd snel en het was al na zessen, de magen knorden. Het culinaire weekend werd geopend met de gebruikelijke BK maaltijd. Het zou niet het laatste worden.
De colonne met de legertenten was inmiddels ook op Wolfstein aangekomen en na telefonisch contact zijn ook zij naar de legerbasis gekomen. Daarna ging de eerste groep terug naar de camping om het kampement af te bouwen. Alsof we het zo afgesproken hadden. Op de Camping hadden we een eigen veld tot onze beschikking. We zouden waarschijnlijk niemand tot last hoeven te zijn. Waarschijnlijk ja….!
De dag werd afgesloten op de camping onder de vaste tentluifel, met een borrel en een biertjuh. We gingen rond twaalven slapen om de volgende dag weer fit op te staan. We moesten om half negen voor de grand opening op de basis zijn. Vroeg maar ach, honkbal is fun.
Helaas waren onze jongentjes niet van plan te gaan slapen. Om 1 uur was het nog een druk gekwebbel en gekeet. Ja, die hadden lekker in de auto geslapen. Om half twee werd deze drukte doorbroken door een tirade van de grootste man van het kamp en al snel werd het stil. Das logisch!
Toch werd er na 15 minuten aan mijn tent gekrabbeld. Een van de spelers bleek last te hebben van een allergische reactie, zijn ogen waren dik en opgezwollen. Ja, een pollenveld i.p.v. een knollenveld. Het gras was die middag nog gemaaid. We spoelden zijn ogen met Spa blauw om de irritatie te verzachten. Aangezien de speler er zelf niet zo’n goed gevoel over had, werd gevraagd om zijn ouders te bellen. Aldus geschiedde. Die memoreerde aan de neusdruppels en de lenzenvloeistof en deze werden in de strijd gegooid. Proberen maar weer te slapen. Schade aber leit! Het werkte niet en weer gekrabbel aan de tent. Maar weer de ouders gebeld met het verzoek om hem op te halen. Om half drie reed de diesel voor de Camping en kon de nachtrust aanvangen. Pfff nog 2 nachten maar toch niet zo!
De volgende ochtend was het haasten, douchen, ontbijten en naar de basis. Het was prachtig weer. Volop zon. Eerst verzamelen bij een onder constructie zijnde Donnely’s en daarom door naar de softbalvelden. Een samenkomst met alle andere teams en ook ons eigen softbaldames. Heej, de mannen werden ineens iets onrustiger, macho’s! Vrouwvolk in de buurt, dan krijg je dat.
Er werd een leuke groepsfoto gemaakt. Mixed en toen waren de mannen ineens weer verlegen. Pubers hé!
Daarna begon de ceremonie protocollair. Toespraken van de organisatie en de Wing Commander en het spelen van alle volksliederen van de deelnemende landen. Zo hoorden wij het Duitse, Amerikaanse Nederlandse en het Poolse volkslied.
Daarna werden de eerste ballen door de hotemetoten gegooid (2x wijd) en konden we beginnen. Play Ball!
Onze pool zag als volgt uit:
|
Pool A
|
Pool B
|
|
Orioles
|
Pioneers
|
|
Braves
|
Yankees
|
|
Cardinals
|
Cubs
|
|
Rotterdam
|
Heidelberg
|
Zag, want ik kan me niet herinneren dat we tegen Duitsers hebben gespeeld. Afin, de eerste pot wonnen we nipt, de tweede ruim en de derde tegen Rotterdam (ofwel Schiedam), na een opgelopen achterstand ook redelijk ruim. We waren op ramkoers voor de finale. We hadden in 2 dagen 3 wedstrijden gewonnen. Het voelde goed.
Na de wedstrijden werd er geshopped, geluierd, gegeten van het junkfood, zonnen, (tweede dag 34 graden) en geëvacueerd. De tweede zondag wedstrijd werd op 1 nul na, uitgespeeld. Donder en bliksem, storm, een gravelstorm maakte het spel onmogelijk en de dag werd besloten met een wedstrijd tentje afbreken. Alle Amerikanen vluchten naar de auto. Wij stoere Hollanders weten alles van water en zijn management naar voorbeeld van ZKH. P.W.A.. De organisatie had 3 partytenten opgebouwd en die dreigde door het (nat)uurgeweld weggeblazen te worden. Gelukkig waren daar de Dutchies en in no time lag alles plat. Ook die wedstrijd wonnen we.
Helaas geen wedstrijdverslagen. Ik heb het allemaal meegemaakt maar mij geheugen is als een zeef als het om honkbaldetails gaat. Ja, mannen kunnen niet twee dingen tegelijk. Het was spannend, thrilling, zenuwslopend, angstaanjagend en vaak angstaanjagend mooi. De mannen pasten zich bijzonder goed aan het grotere veld aan. Er werd gewoon goed en met veel beleving gehonkbald. Goed geslagen, goed gevangen en goed gepitched. Er werd gevochten en meerdere malen vanuit een achterstand teruggekomen en gewonnen. Karakter. Ook het publiek ging regelmatig uit de bekende bol. Het was gewoon echt gezellig. Hulde aan onze batboys (of waren het bad boys) Paul en Moreno. Zij deden de warming-up mee. Geweldig dat de jeugd de jeugd omarmt. Zo hoort het ook.
De tweede dag sneuvelde 1 van onze spelers op het eerste honk tegen een junior. Een heuse koprol was het gevolg. De Amerikanen zetten een traditioneel blessuregebed in en gingen door de knieën. Uit respect voor de tegenpartij wel te verstaan. De meeste van ons kregen hier kippenvel van. Een flinke schaafwond op het voorhoofd en de schouder en “viel schmertze” waren het gevolg van deze crash. Later werd dit nog erger en werd er toch maar besloten naar de plaatselijke doktor te gaan voor een check-up. Gelukkig bleef het bij een kneuzing. Sterker nog, de motivatie en ambitie bleven hoog en de volgende dag werd er door deze kanjer al weer gegooid en geknuppeld.
Uiteindelijk moest er op de laatste speeldag (pinkstermaandag) om 9 uur gespeeld worden om een finaleplaats af te dwingen. Helaas regende het flink en volgde er een rain-delay. Gelukkig maar, zodoende konden we onze boys nog een beetje ontbijt serveren. Daar hadden we nog geen tijd voor gehad. Het was namelijk erg laat geworden als gevolg van een een pittig, doch emotioneel kringgesprek en we moesten er heel vroeg uit omdat al de tenten en onze bagage ingepakt moest worden. Hurry, hurry, hurry!
Met gezamenlijke inspanning is dat gelukt. Teamwerk.
Na 1½ uur uitstel kon de wedstrijd aanvangen. Het werd een spannende en ook nu weer wonnen wij. De finale was bereikt en die moest gespeeld worden tegen Schiedam. Daar hadden we nog een appeltje mee te schillen aangezien sommige van deze spelers na de gebruikelijke handshake ons clubspeldje weigerde of zelf weggooide, Shame on them.
Alle hens aan dek om de finale te winnen.
De finale werd gespeeld over 6 inningen en dat zijn wij wel gewend. We hadden er dus alle vertrouwen in. Toch kwamen we 5-1 achter. Het keerpunt was een schitterende gedoken vangbal. Het publiek zweepte de spelers op als ware het cheerleaders. En het hielp. Het werd 5-5. Daarna een inning met 7 punten, de zogenaamde mercy-rule liet ons toe slechts 7 punten scoren (weer uit respect) en voorkwam grotere schade aan Schiedammer zijde, en toen was de wedstrijd gespeeld.
GEWONNEN, Kampioen. Campione, campione ole ole ole!
Onze mannen pakten de eerste prijs, de grote cup (zonder de grote oren maar met de lange pilaren of zoiets) was voor Hoofddorp Pioniers. Werkelijk grote klasse. Ze hebben als team geknokt en overwonnen.
Ik kan er nog uren over schrijven maar doe dat niet. Ik wil besluiten met dank te zeggen aan alle mensen die deze trip mogelijk hebben gemaakt.
Special thanks voor Renate, Willeke, Peter en Rob
Ook Jerry bedankt voor je komst.
Alle ouders bedankt voor de gezellige tijd.
Bij de weg: volgend jaar weer toch?
Een trotse vader.
Foto's
Laatste 5 nieuwsartikelen
| Scholen Beeball Toernooi | 20 mei 2012 | |
| Kom je ook scheidsen? | 2 mei 2012 | |
| Kom je ook scheidsen? | 26 april 2012 | |
| Samenwerkende kinderopvangorganisaties organiseren sportdag | 25 april 2012 | |
| Interscolair Softbaltoernooi komt er weer aan | 19 april 2012 |
Reacties
| 3 reacties | U bent niet ingelogd |
| door: Swen | op: 2 juni 2007 (23:19) |
| gefeliciteerd mannen!! | |
| door: Mirjam | op: 4 juni 2007 (21:32) |
| Van harte gefeliciteerd jongens. Jullie hebben het ook echt verdient. Wat hebben wij genoten van de wedstrijden. | |
| door: sannesoftbalgitl94 | op: 22 juni 2007 (21:12) |
| T was egt zoow leuk iin ramstein,, allen jmmr dt wij nii alle wedstrijden hebben kunne spele:( maja was wel eeruug gezelligg,,:P | |